روشنفکرنمایی در فضای مجازی؛ 7 نشانه از دانینگ–کروگر تا فضای مجازی
تحلیلی روانشناختی، اجتماعی و فرهنگی درباره شبهروشنفکری، سرمایه نمادین و نمایش دانایی
نویسنده: ساموئل (پیمان) سلاحی
پژوهشگر و تحلیلگر سیاسی، اجتماعی و روانشناسی اجتماعی
چکیده
ظهور شبکههای اجتماعی، الگوهای تازهای از خودنمایی فرهنگی و نمایش هویت فکری را شکل داده است.
یکی از پدیدههای شاخص در این بستر، روشنفکرنمایی در فضای مجازی است؛ رفتاری نمایشی که در آن فرد با استفاده از نقلقولهای ناقص، اصطلاحات سنگین، لحن پرطمطراق و ترکیب سطحی از دانش، تصویری از خود بهعنوان روشنفکر ارائه میدهد.
روشنفکرنمایی با روشنفکری تفاوت دارد.
روشنفکری با مطالعه، مسئولیت اجتماعی، تفکر انتقادی، شجاعت اخلاقی و انسجام نظری همراه است.
اما روشنفکرنمایی بیشتر به ژست، لحن، نمایش، واژههای بزرگ و کسب اعتبار اجتماعی وابسته است.
این مقاله با تکیه بر نظریههای روانشناسی اجتماعی، روانشناسی شخصیت و جامعهشناسی فرهنگ، سازوکارهای روشنفکرنمایی را بررسی میکند.
مفاهیمی مانند اثر دانینگ–کروگر، خودبزرگبینی جبرانی، سرمایه نمادین بوردیو، الگوریتمهای توجه و فرهنگ سلبریتی فکری در این تحلیل نقش محوری دارند.
همچنین با استفاده از استعاره «دنکیشوت و آسیابهای بادی» نشان داده میشود که روشنفکرنماها چگونه دشمنان خیالی میسازند و در میدان مجازی، مبارزهای نمایشی به راه میاندازند.
در پایان، کلابهاوس بهعنوان نمونهای از پلتفرمهای گفتاری بررسی میشود؛ جایی که صدا، لحن و خطابه گاه جای اندیشه، دانش و گفتوگوی واقعی را میگیرند.
مقدمه؛ چرا روشنفکرنمایی در فضای مجازی گسترش یافته است؟
روشنفکری در تاریخ معاصر، معمولاً با مسئولیت اجتماعی، نقد قدرت، دفاع از آزادی، تولید اندیشه و ارتقای آگاهی عمومی همراه بوده است.
روشنفکر واقعی فقط کسی نیست که واژههای سنگین به کار میبرد.
روشنفکر کسی است که میخواند، میاندیشد، میپرسد، نقد میکند، هزینه میدهد و نسبت خود را با حقیقت روشن میسازد.
اما در دهه اخیر، با گسترش شبکههای اجتماعی، نوعی شبهروشنفکری رواج یافته است.
در این وضعیت، ژست جای اندیشه را میگیرد.
نقلقول جای مطالعه را میگیرد.
واژههای پیچیده جای استدلال را میگیرند.
و نمایش دانایی جای دانایی واقعی را میگیرد.
فضای مجازی بهدلیل سرعت بالا، الگوریتمهای توجهمحور، رقابت برای دیدهشدن و پاداش دادن به محتوای کوتاه و تحریککننده، بستر مناسبی برای این پدیده فراهم کرده است.
در چنین فضایی، روشنفکرنمایی گاهی بیشتر از روشنفکری واقعی دیده میشود.
روشنفکرنمایی در فضای مجازی چیست؟
روشنفکرنمایی در فضای مجازی نوعی رفتار نمایشی است که در آن فرد تلاش میکند خود را اهل فکر، فلسفه، سیاست، ادبیات، روانشناسی یا جامعهشناسی نشان دهد، بدون آنکه الزاماً در این حوزهها مطالعه جدی، فهم عمیق یا انسجام نظری داشته باشد.
این رفتار معمولاً با چند نشانه همراه است:
استفاده افراطی از اصطلاحات سنگین.
نقلقولهای بریده و ناقص از نویسندگان مشهور.
ترکیب سطحی مفاهیم فلسفی، سیاسی و روانشناختی.
تحقیر مخاطبان بهعنوان «عوام».
ساختن دشمنان خیالی.
لحن قطعی و پرطمطراق.
و ناتوانی در گفتوگوی دقیق و فروتنانه.
روشنفکرنمایی در ظاهر شبیه آگاهی است، اما در عمق، اغلب نوعی نمایش منزلت است.
هدف اصلی آن نه فهم حقیقت، بلکه کسب اعتبار، توجه و برتری نمادین است.
روشنفکرنمایی در فضای مجازی و اثر دانینگ–کروگر
یکی از مفاهیم مهم برای فهم روشنفکرنمایی، اثر دانینگ–کروگر است.
پژوهش کلاسیک جاستین کروگر و دیوید دانینگ در سال ۱۹۹۹ نشان داد افرادی که مهارت یا دانش کافی ندارند، گاهی توانایی خود را بیش از حد ارزیابی میکنند؛ زیرا همان ضعف مهارتی، توان تشخیص ضعف خود را نیز کاهش میدهد.
در روشنفکرنمایی، همین سازوکار بهخوبی دیده میشود.
فردی که چند مقاله سطحی خوانده، چند اصطلاح فلسفی شنیده یا چند کلیپ کوتاه دیده، ممکن است خود را صاحبنظر بداند.
او نهتنها نمیداند، بلکه نمیداند که نمیداند.
همین ناآگاهی نسبت به ناآگاهی، به او اعتمادبهنفس نمایشی میدهد.
در شبکههای اجتماعی، این اعتمادبهنفس اغلب پاداش میگیرد.
زیرا مخاطب عمومی ممکن است لحن قاطع را با دانش، و واژههای پیچیده را با عمق فکری اشتباه بگیرد.
خودبزرگبینی جبرانی و نیاز به دیدهشدن
روشنفکرنمایی فقط مسئله کمدانشی نیست.
گاهی با نیازهای عمیقتر روانی پیوند دارد.
در روانشناسی شخصیت، خودبزرگبینی جبرانی میتواند پاسخی به احساس کمبود، دیدهنشدن، طردشدگی یا بیاهمیت بودن باشد.
فرد برای جبران این کمبود، تصویری بزرگتر از خود میسازد.
او میخواهد متفاوت، عمیق، آگاه، پیشرو یا فراتر از دیگران دیده شود.
در فضای مجازی، این تأیید بیرونی از طریق لایک، کامنت، فالوور، دعوت به اتاقها، بازنشر و تحسین جمعی تأمین میشود.
روشنفکرنما، از دیدهشدن تغذیه میکند.
او بیش از آنکه در پی کشف حقیقت باشد، در پی تثبیت تصویری از خود است.
تصویری از فردی عمیق، متفاوت، رادیکال یا فراتر از «توده مردم».
به همین دلیل، نقد علمی برای او تهدیدآمیز است.
زیرا نقد، تصویر ساختهشده از خود را متزلزل میکند.
سرمایه نمادین؛ چرا روشنفکرنمایی در فضای مجازی پاداش میگیرد؟
پییر بوردیو مفهوم سرمایه را فقط به سرمایه اقتصادی محدود نمیدانست.
او از سرمایه فرهنگی، اجتماعی و نمادین سخن گفت.
سرمایه نمادین به اعتبار، منزلت، شهرت و مشروعیتی اشاره دارد که در یک میدان اجتماعی به رسمیت شناخته میشود.
در فضای مجازی، لایک، فالوور، بازنشر، دعوت به گفتوگو، حضور در اتاقهای پرجمعیت و شهرت آنلاین، شکلهایی از سرمایه نمادیناند.
روشنفکرنماها میکوشند با نمایش واژهها، ژستها و مواضع، این سرمایه را به دست آورند.
در اینجا، دانش واقعی گاهی اهمیت کمتری از نمایش دانش پیدا میکند.
کسی که بیشتر دیده میشود، لزوماً عمیقتر نیست.
اما در میدان توجهمحور شبکههای اجتماعی، دیدهشدن میتواند جای دانستن را بگیرد.
این همان نقطهای است که سرمایه نمادین مجازی جای سرمایه فرهنگی واقعی را میگیرد.
روشنفکرنمایی در فضای مجازی و سالاد کلمات
یکی از نشانههای بارز روشنفکرنمایی، تولید «سالاد کلمات» است.
سالاد کلمات یعنی متنی یا گفتاری که از نظر ظاهری پیچیده، فلسفی و عمیق به نظر میرسد، اما از نظر معنا، انسجام و استدلال ضعیف است.
در چنین متنی، واژههای بزرگ فراواناند، اما رابطه منطقی میان آنها روشن نیست.
برای مثال، فرد ممکن است در یک جمله از پستمدرنیسم، ناخودآگاه جمعی، زیستسیاست، سرمایهداری متأخر، تروما و امر سیاسی سخن بگوید، اما نتواند نسبت دقیق این مفاهیم را توضیح دهد.
هدف این زبان، روشن کردن موضوع نیست.
هدف، مرعوب کردن مخاطب است.
در روشنفکری واقعی، زبان باید ابزار فهم باشد.
در روشنفکرنمایی، زبان به ابزار سلطه نمادین تبدیل میشود.
تقلید به جای تفکر؛ بحران نقلقولهای آماده
روشنفکرنمایی اغلب با نقلقولزدگی همراه است.
نقلقول از نیچه، فوکو، مارکس، یونگ، فروید، آرنت یا کامو، اگر در متن فهم دقیق باشد، میتواند مفید باشد.
اما وقتی نقلقول جای تفکر را بگیرد، به ژست تبدیل میشود.
روشنفکرنما معمولاً بیشتر از آنکه متون اصلی را بخواند، با جملههای آماده زندگی میکند.
او نویسنده را نمیشناسد، اما از او نقل میکند.
کتاب را نخوانده، اما جملهای از آن را بازنشر میدهد.
مفهوم را نفهمیده، اما از نام آن اعتبار میگیرد.
این رفتار، فرهنگ مطالعه جدی را تضعیف میکند.
زیرا مخاطب جوان ممکن است گمان کند روشنفکری یعنی انباشتن جملههای سنگین، نه پرورش توان تحلیل.
الگوریتمهای توجه و تشدید روشنفکرنمایی در فضای مجازی
شبکههای اجتماعی معمولاً محتوایی را تقویت میکنند که واکنش سریع تولید کند.
خشم، تحقیر، قطعیت، جنجال، تضاد و زبان پرطمطراق، بیشتر از تحلیل آرام و دقیق دیده میشود.
در نتیجه، روشنفکرنمایی از نظر الگوریتمی پاداش میگیرد.
تحلیل عمیق زمان میبرد.
اما جمله کوتاه و قاطع سریع پخش میشود.
در این فضا، روشنفکرنما بهجای مطالعه بیشتر، مهارت بیشتری در تولید اثر نمایشی پیدا میکند.
او یاد میگیرد چه بگوید تا دیده شود.
نه لزوماً چه بگوید که حقیقت روشنتر شود.
دنکیشوت و آسیابهای بادی؛ استعاره روشنفکرنمایی
دنکیشوت، قهرمان رمان سروانتس، با آسیابهای بادی میجنگید، زیرا آنها را غول میپنداشت.
روشنفکرنماها نیز در فضای مجازی گاهی با دشمنان خیالی مبارزه میکنند.
آنان از «جهل عمومی»، «سنت»، «مدرنیته»، «غربزدگی»، «ارتجاع»، «پوپولیسم»، «توده»، «نخبهستیزی» یا «ابتذال فرهنگی» سخن میگویند، بیآنکه تعریف دقیقی از این مفاهیم ارائه دهند.
مشکل این نیست که این مفاهیم بیاهمیتاند.
مشکل این است که روشنفکرنما آنها را به ابزار نمایش خود تبدیل میکند.
او دشمن میسازد تا خود را مبارز نشان دهد.
آسیاب بادی میسازد تا نقش قهرمان را بازی کند.
در چنین وضعیتی، روشنفکرنمایی بیشتر به نمایش روانی شباهت دارد تا تفکر اجتماعی.
کلابهاوس و روشنفکرنمایی در فضای مجازی
کلابهاوس بهعنوان یک پلتفرم گفتاری، ابتدا با وعده گفتوگوی آزاد و زنده مورد توجه قرار گرفت.
در این پلتفرم، کاربران در اتاقهای گفتوگو درباره سیاست، فرهنگ، فلسفه، مهاجرت، اقتصاد، روانشناسی و موضوعات اجتماعی صحبت میکنند.
در ظاهر، کلابهاوس میتواند فرصتی برای گفتوگو و تبادل اندیشه باشد.
اما تجربه عملی نشان داده که این فضا در بسیاری موارد به صحنه نمایش روشنفکرنمایی نیز تبدیل شده است.
ساختار صوتی کلابهاوس خطرهای خاص خود را دارد.
در فضای گفتاری، لحن، صدا، مکث، اعتمادبهنفس و قدرت خطابه میتواند جای دقت علمی را بگیرد.
در اینجا صدا به سرمایه تبدیل میشود.
و کسی که بهتر سخن میگوید، لزوماً بهتر نمیاندیشد.
کلابهاوس و سرمایه نمادین صوتی
کلابهاوس را میتوان بازاری برای «سرمایه نمادین صوتی» دانست.
در این فضا، کسی که خوب حرف میزند، لحن قاطع دارد، واژههای سنگین به کار میبرد و مخاطب را مرعوب میکند، ممکن است بهعنوان متفکر شناخته شود.
حتی اگر دانش واقعی او محدود باشد.
در اینجا صدا، جای متن را میگیرد.
خطابه، جای استدلال را میگیرد.
تسلط بر ریتم گفتار، جای تسلط بر موضوع را میگیرد.
کلابهاوس به برخی کاربران امکان میدهد در زندگی واقعی ناشناخته باشند، اما در اتاقهای گفتوگو جایگاه نمادین پیدا کنند.
این جایگاه گاهی محصول دانش است.
اما گاهی محصول نمایش است.
و همین نقطه، محل رشد روشنفکرنمایی است.
نشانههای روشنفکرنمایی در کلابهاوس
روشنفکرنمایی در کلابهاوس چند نشانه مشخص دارد.
نخست، اظهارنظر در هر موضوعی.
کاربر درباره فلسفه، سیاست، پزشکی، تاریخ، دین، اقتصاد، روانشناسی و روابط بینالملل با همان قطعیت سخن میگوید، بدون اینکه مرز تخصص خود را بشناسد.
دوم، جایگزینی لحن با دانش.
صدای محکم، مکثهای حسابشده، جملههای طولانی و واژههای سنگین، تصویر فرد اهل مطالعه را میسازد.
سوم، جدل به جای گفتوگو.
بسیاری از اتاقها به میدان رقابت برای پیروزی کلامی تبدیل میشوند، نه مکانی برای فهم متقابل.
چهارم، حذف شنیدن.
روشنفکرنما بیشتر منتظر نوبت سخن گفتن است تا در حال شنیدن دیگری.
پنجم، قهرمانسازی از خود.
او خود را در مقام نجاتدهنده فکر، روشنکننده حقیقت و افشاگر جهل عمومی میبیند.
دنکیشوتهای خطابه در کلابهاوس
روشنفکرنماهای کلابهاوس را میتوان «دنکیشوتهای خطابه» نامید.
آنان با صدایی محکم و کلماتی پرزرقوبرق به جنگ آسیابهای بادی میروند.
دشمنان خیالی در سیاست، فلسفه و فرهنگ میسازند.
سپس در برابر همان دشمنان، خود را قهرمان نقد و آگاهی معرفی میکنند.
اما در پایان، بیش از آنکه حقیقتی آشکار شود، نوعی توهم جمعی بازتولید میشود.
مخاطب احساس میکند در بحثی عمیق حضور داشته است.
اما اگر از او پرسیده شود دقیقاً چه آموخت، پاسخ روشنی ندارد.
این همان تفاوت نمایش دانایی با دانایی است.
پیامدهای اجتماعی روشنفکرنمایی در فضای مجازی
روشنفکرنمایی فقط یک رفتار فردی نیست.
پیامدهای اجتماعی دارد.
نخست، سطحینگری را به هنجار تبدیل میکند.
وقتی جملات پرطمطراق و بیمعنا پاداش میگیرند، تحلیل دقیق کمتر دیده میشود.
دوم، نسل جوان را سردرگم میکند.
مخاطب تازهکار ممکن است روشنفکری را با واژههای سنگین، لحن تحقیرآمیز یا نقلقولهای آماده اشتباه بگیرد.
سوم، مفاهیم علمی را بیاعتبار میکند.
وقتی مفاهیمی مانند تروما، ناخودآگاه، سرمایه، پدرسالاری، فاشیسم، لیبرالیسم یا سوسیالیسم دائماً غلط مصرف شوند، معنای واقعی خود را از دست میدهند.
چهارم، فرهنگ سلبریتی فکری را تقویت میکند.
در این فرهنگ، افراد پرصدا جای نویسندگان، پژوهشگران و اندیشمندان جدی را میگیرند.
چگونه با روشنفکرنمایی در فضای مجازی مقابله کنیم؟
مقابله با روشنفکرنمایی به معنای بستن دهان افراد نیست.
به معنای تقویت تفکر انتقادی است.
چند راهکار مهم وجود دارد:
ترویج مطالعه عمیق بهجای مصرف نقلقول.
آموزش تفکر انتقادی در مدرسه و رسانه.
تشویق به پرسش از منبع.
ارزش دادن به فروتنی فکری.
تفکیک نظر شخصی از دانش تخصصی.
تقویت فرهنگ گفتوگوی واقعی.
نقد محترمانه زبانهای مبهم و پرطمطراق.
جامعهای که تفکر انتقادی بیاموزد، کمتر مرعوب سالاد کلمات میشود.
و مخاطبی که منبع بخواهد، روشنفکرنما را وادار به دقت میکند.
جمعبندی؛ روشنفکری واقعی در برابر نمایش دانایی
روشنفکرنمایی در فضای مجازی ترکیبی از سازوکارهای روانشناختی، اجتماعی و فرهنگی است.
اثر دانینگ–کروگر، خودبزرگبینی جبرانی، نیاز به تأیید، سرمایه نمادین، الگوریتمهای توجه و فرهنگ سلبریتی فکری، همگی در رشد این پدیده نقش دارند.
کلابهاوس نیز بعد صوتی تازهای به این پدیده افزوده است.
در این فضا، تسلط بر صدا و خطابه میتواند جای تسلط بر اندیشه را بگیرد.
اما روشنفکری واقعی چیز دیگری است.
روشنفکری واقعی یعنی مطالعه، شجاعت، فروتنی، مسئولیت، وضوح مفهومی، نقد قدرت و آمادگی برای اصلاح نظر خود.
روشنفکر واقعی از پرسش نمیترسد.
اما روشنفکرنما از پرسش دقیق وحشت دارد.
زیرا پرسش، نقاب نمایش را کنار میزند.
۱۰ پرسش و پاسخ درباره روشنفکرنمایی در فضای مجازی
۱. روشنفکرنمایی در فضای مجازی چیست؟
روشنفکرنمایی یعنی نمایش ظاهری دانایی با استفاده از اصطلاحات سنگین، نقلقولهای ناقص، ژست انتقادی و لحن پرطمطراق، بدون داشتن فهم عمیق و منسجم.
۲. تفاوت روشنفکر واقعی و روشنفکرنما چیست؟
روشنفکر واقعی اهل مطالعه، نقد، مسئولیت و فروتنی فکری است. روشنفکرنما بیشتر به نمایش دانایی، جلب توجه و کسب اعتبار اجتماعی علاقه دارد.
۳. اثر دانینگ–کروگر چه ارتباطی با روشنفکرنمایی دارد؟
این اثر توضیح میدهد که افراد کممهارت ممکن است توانایی خود را بیشبرآورد کنند. روشنفکرنما نیز با دانش محدود، اعتمادبهنفس زیادی در نمایش دانایی دارد.
۴. سرمایه نمادین در فضای مجازی چیست؟
سرمایه نمادین یعنی اعتبار، شهرت و منزلت اجتماعی. در فضای مجازی، لایک، فالوور، بازنشر و دعوت به گفتوگو میتوانند شکلهایی از سرمایه نمادین باشند.
۵. سالاد کلمات یعنی چه؟
سالاد کلمات یعنی استفاده از واژههای پیچیده و مفاهیم سنگین بدون ارتباط منطقی و معنای روشن. این نوع زبان بیشتر برای مرعوب کردن مخاطب به کار میرود.
۶. چرا کلابهاوس بستر روشنفکرنمایی شده است؟
چون در کلابهاوس صدا، لحن و خطابه اهمیت زیادی دارد. فرد میتواند با اعتمادبهنفس و واژههای سنگین، تصویری از دانایی بسازد، حتی اگر فهم عمیقی نداشته باشد.
۷. منظور از دنکیشوتهای خطابه چیست؟
منظور کسانی است که در فضای مجازی، بهویژه در کلابهاوس، دشمنان خیالی میسازند و با سخنرانیهای پرطمطراق به جنگ آنها میروند، بیآنکه تحلیل واقعی ارائه دهند.
۸. پیامدهای روشنفکرنمایی چیست؟
رواج سطحینگری، سردرگمی نسل جوان، بیاعتبار شدن مفاهیم علمی، تضعیف فرهنگ مطالعه و تقویت سلبریتیهای فکری از پیامدهای آن است.
۹. چگونه میتوان روشنفکرنمایی را تشخیص داد؟
با پرسیدن چند سؤال ساده: منبع چیست؟ تعریف دقیق مفاهیم کدام است؟ استدلال کجاست؟ آیا فرد آماده اصلاح نظر خود است؟ آیا بحث او روشنتر میکند یا فقط پیچیدهتر؟
۱۰. راه مقابله با روشنفکرنمایی چیست؟
ترویج مطالعه عمیق، آموزش تفکر انتقادی، درخواست منبع، ارزش دادن به فروتنی فکری و تقویت فرهنگ گفتوگوی واقعی.
منابع و ارجاعات
۱. Kruger, J., & Dunning, D. (1999).
Unskilled and Unaware of It: How Difficulties in Recognizing One’s Own Incompetence Lead to Inflated Self-Assessments
Journal of Personality and Social Psychology
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/10626367/
۲. Dunning–Kruger Effect — توضیح تکمیلی در Britannica
https://www.britannica.com/science/Dunning-Kruger-effect
۳. Bourdieu, P. (1986). The Forms of Capital
In: Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education
https://home.iitk.ac.in/~amman/soc748/bourdieu_forms_of_capital.pdf
۴. Bourdieu, P. — Distinction: A Social Critique of the Judgement of Taste
معرفی کتاب در Harvard University Press
https://www.hup.harvard.edu/books/9780674212770
۵. Morf, C. C., & Rhodewalt, F. (2001).
Unraveling the Paradoxes of Narcissism: A Dynamic Self-Regulatory Processing Model
Psychological Inquiry
https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1207/S15327965PLI1204_1
۶. Neil Postman — Amusing Ourselves to Death
Penguin Random House
https://www.penguinrandomhouse.com/books/130799/amusing-ourselves-to-death-by-neil-postman/
۷. Sherry Turkle — Alone Together: Why We Expect More from Technology and Less from Each Other
Basic Books / Hachette
https://www.hachettebookgroup.com/titles/sherry-turkle/alone-together/9780465031467/
۸. Miguel de Cervantes — Don Quixote
نسخه عمومی در Project Gutenberg
https://www.gutenberg.org/ebooks/996
۹. Clubhouse: A Popular Audio Social Application
Atlantis Press
https://www.atlantis-press.com/article/125961680.pdf
۱۰. Information Spread Behavior of Clubhouse Users
Heliyon / ScienceDirect
https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S2405844024154084
۱۱. Hate Speech Detection in Clubhouse
arXiv
https://arxiv.org/abs/2106.13238
۱۲. The Psychology of Social Media: Why We Like, Comment, and Share Online
Psychology Today
https://www.psychologytoday.com/us/blog/the-moment-youth/201612/the-psychology-social-media
۱۳. Social Media and Symbolic Capital — بحث نظری مرتبط با بوردیو و فضای دیجیتال
ResearchGate
https://www.researchgate.net/publication/305728088_Social_Media_and_Symbolic_Capital
۱۴. Pierre Bourdieu — Stanford Encyclopedia of Philosophy / مدخل مرتبط با نظریه اجتماعی بوردیو
https://plato.stanford.edu/entries/bourdieu/
۱۵. Erving Goffman — The Presentation of Self in Everyday Life
معرفی کتاب در Penguin Random House
https://www.penguinrandomhouse.com/books/611775/the-presentation-of-self-in-everyday-life-by-erving-goffman/
